LotLog  -

| § ¶Breng mij erheen! Breng mij erheen!

'Boekheem beschikte over vijfduizend geregistreerde antiquariaten en naar schatting zo'n duizend half-legale boekencafés, waar je behalve boeken ook alcoholische dranken, tabak en bedwelmende kruiden en essences kon kopen, waarvan het genot naar verluidt de leesvreugde en de oncentratie zou vergroten. Er bestond een vrijwel niet te tellen aantal ambulante handelaren, die vanuit rollende kasten, bolderkarren, schoudertassen en duwkarren drukwerk in elke denkbare vorm te koop aanboden. In Boekheem waren meer dan zeshonderd uitgeverijen gevestigd, vijfenvijftig drukkerijen, een dozijn papiermolens en een gestaag toenemend aantal werkplaatsen waar men zich bezighield met de vervaardiging van loden drukletters en drukinkt. Er waren winkels die duizenden verschillende boekenleggers en ex-libris verkochten, steenhouwers die zich gespecialiseerd hadden in boekensteunen, schrijnwerkersateliers en meubelzaken vol met lessenaars en boekenkasten. Er waren opticiens die leesbrilen en handloepen vervaardigden, en op elke straathoek vond je koffiehuizen, meestal met een openhaard, waar dag en nacht dichters optraden.'
Beschrijving van de stad van de dromende boeken uit: De stad van de dromende boeken, Walter Moers.

| § ¶Ik dacht dat het stil wás totdat het stil wérd

Sara Kane, 4.48 psychose. Vertaling: Marcel Otten. Bron: Zuidelijk Toneel Hollandia, regie: Olivier Provily, spel: Nanette Edens.

| § ¶Oktober, een avonduitdaging

Ik stelde mezelf, en anderen, een uitdaging voor de maand oktober. Ik zou De Avonden van Reve lezen, omdat het zo'n boek is dat je gelezen moet hebben, waar het altijd over gaat en dat me verschrikkelijk afschrikt. Het leek me niks. Daar gedeelde smart halve smart is gooide ik het bij bookcrossing op het forum en vond gelukkig veel respons. Er worstelen nu veel mensen met hun "Avonden", hoewel de gekozen boeken voor sommigen 'veel genot en weinig uitdaging' zijn. Ik worstel ook en kom nog niet boven. Ik heb besloten mijn progressie hier bij te houden, omdat mijn gedachten over het boek bijna met de pagina veranderen. Dat is positief.

(lees verder)

| § ¶Zzzzzzzzing!

Toen Adam de dingen namen gaf, sprak hij Frans. Dat dacht ik toen ik Wende Snijders hoorde en zag zingen. Zoals zij uitspreekt, zo weet ik zeker dat de dingen werkelijk heten. Haar taal is sappig, uitgesproken, beweeglijk, speels en nieuw. Haar lichaam zit erachter, een vibrerend, bruisend lichaam. Op het toneel zie je dat de energie uit haar lichaam dreigt te spatten. De woorden barsten uit haar lichaam, maar ze weet ze te bedwingen, dwingt ze haar mond als uitgang te nemen. Alleen de vingers heeft ze niet onder controle. Daar uit zich het verhaal zonder woorden.
Dan golven banen energie door de zaal. Ze nestelen zich in mijn lichaam, buigen mijn rug, spannen mijn billen, tintelen mijn benen. Het puntje van mijn stoel is nog niet goed genoeg. Meer woorden wil ik, meer verhalen. Tot er geen leegte meer is. Dan mogen we ontspannen en de ruimte openklappen.
Wende zingt met ingetoomde passie en dat is prachtig, prachtig. Ga haar live zien, daarbij valt haar cd in het niet. (De DVD moet ik nog zien, die kreeg ik gisteren voor mijn verjaardag)