LotLog  -

| § ¶Bewegingen in m'n buik

Ik heb nog nooit zo'n private ervaring gehad als de bewegingen van de baby in mijn buik. Hoezeer ik ze ook probeer te beschrijven, door ze met andere sensaties te vergelijken bijvoorbeeld, het lukt nooit echt. Soms prik ik mensen, of duw ze zachtjes om het ze te laten voelen, maar zelfs dan is het maar een sensatie van buitenaf. Je kan het zelfs niet laten zien. Een film van een zwangere vrouw op haar zij in bed toont niet de delicate bewegingen die ze in zich voelt.

Emoties zijn hetzelfde als buikbewegingen, maar we zijn zo gewend ze te benoemen dat we niet meer weten dat ze niet te omschrijven zijn.

| § ¶Nog een onbewuste aanname

Als de baby geboren is in de sketch van Monty Python zijn dokters en verpleegsters blij met de goede afloop. Ze maken zich gereed om verder te gaan als de moeder roept: 'Is it a boy or a girl?' De dokter antwoordt neerbuigend: 'Now, I think it 's a bit early to start imposing roles on it, don't you?' Ik probeer me daarvan bewust te zijn, omdat ik het niet van deze tijd vind om stereotypen op kinderen te plakken. Maar dan moet ik toch lachen en mezelf verbazen als ik me er toch op één betrap. Wat zijn onbewuste aannames toch glibberige kleine wormpjes...

(lees verder)