| § ¶Boekenstorm
Opeens is het lezen in een stroomversnelling geraakt. Dat heb ik soms. Dan lees ik te lang bijna niets, niets spreekt me aan en nergens vind ik rust voor en dan! Meestal begint het met een paar makkelijke boeken.Die lagen nu voor het grijpen. Vanwege onze grote plannen zoek ik mijn boekenkast uit. Sommige boeken markeer ik voor herlezing: was het echt zo mooi als ik me herinner? Deze herlezers zijn vooral kinderboeken en bij herlezing blijkt dat er andere dan literaire kwaliteiten meespeelden in eerdere besluiten ze te houden. 'Lekker lezen' was vroeger belangrijk en inderdaad, de meeste herlezers, ‘Het geheimzinnige huis’, ‘Het speurwerk van de veearts’ en ‘De reddingsbrigade van de veearts’ bijvoorbeeld, lezen als een trein. Ook benijdenswaardige avonturen konden mij vroeger erg bekoren. ‘Met de woonwagen op avontuur’ had alles wat ik begeerde: een zus en twee broers zonder aanwezige ouders, een woonwagen, vakantie, vrijheid en verstand en veel spannende avonturen... Nu vallen bij herlezing vooral houterige zinnen, zwakke verhalen en stereotype personages op. (lees verder)
| § ¶Sesamstraat is een educatief programma
Lucie en ik keken laatst voor het eerst samen naar Sesamstraat. Ernie zat knusjes koekjes te eten in zijn bed terwijl Bert probeerde te slapen. Volgens Bert kon Ernie beter geen koekjes eten in bed, want dan komen er kruimels tussen je lakens. 'Oh,' zei Ernie. 'En die kruimels komen dan in je pyjama.' 'Oh,' zei Ernie. 'En dat kietelt.' 'Oh,' zei Ernie en herhaalde toen nog eens deze briljante redenatie. Je zag hem denken dat dat toch niet de bedoeling was. Ernie schuifelde uit bed, bordje met koekjes in de hand. Om zijn bed heen, bijna links het beeld uit, maar toen boog hij af naar rechts, op weg naar Bert's bed. 'Wat doe je Ernie?' vroeg Bert toen Ernie al bijna bij hem in bed zat. 'Ik eet mijn koekjes in jouw bed op, Bert.'Lucie heeft hier iets van geleerd. Het resultaat zie je hier: (lees verder)
| § ¶Hoe het gaat
Hoet het gaat met mij en met ons?Goed. We hebben het goed. We maken grote plannen. Die komen niet zomaar uit de lucht vallen, maar de daadkracht die we nu tonen komt onder andere door een gesprek met haar. We werken hard, niet altijd bevredigend (in mijn geval tenminste. W. haalt allemaal mooie resultaten), maar ook niet altijd vervelend. We kunnen goed genieten. Zoals afgelopen vrijdag, bijvoorbeeld. Opeens ontstond het plan te gaan wandelen. Ik bedacht er nog broodjes bij. Eerst deden we een rustig ontbijt, toen pakten we tassen, broodjes en Lucie en om twaalf uur stapten we de deur uit, op weg naar de Drentsche Aa bij Zeegse. We liepen wat kilometers, vingen wat zon, haalden wat ontspanning.
Ergens in een weiland lieten we Lucie wennen aan gras en dorre blaadjes, niet geheel tot haar genoegen. We aten brood met gegrilde courgette en uitgebakken spek en met gegrilde paprika en geitenkaas. Om je vingers bij op te eten, wat een geluk! De zon scheen kleur op ons gezicht en de wind waaide daar nog wat kleur bij. Lucie sliep en lachtte, W. en ik kletsten wat en zwegen. Veel groen en knoppen.
En wat vond Lucie het mooist? De voortrazende auto's bij de bushalte langs de doorgaande weg. Stadskind.
's Avonds wachtten we loom op onze oppassen, die ons de gelegenheid gaven om onze achtste verjaardag te vieren. We hadden nog een hele avond voor ons, maar bed was ook goed geweest. Eerst zaten we op een terras in het laatste zonnetje en klonken op nog acht jaar. Daana aten we en gingen naar film, Inside Man van Spike Lee. Een aanrader. Verkwikt vanwege zoveel vakmanschap verlieten we de filmfabriek.
En nog zo'n dag. Gisteren waren we bijna te loom om te koken, zo uitgezwommen waren we. Wat sardines van de grill en een simpele salade van gekookte groente, een glaasje wijn en wat brood: af is het leven. Nee, nee, nog niet helemaal. Nog even stilletjes zitten bij de boekenkast, kijken naar de ruggen, beetje lezen. Tussendoor wordt Lucie een keer wakker, overstuur van haar zwemavontuur, denken we. Ze zit op schoot, wolft vis naar binnen, krijt het uit en kalmeert dan weer.
En nog zo'n dag. En nog een. Zo laden we op voor nieuwe hectische weken.
| § ¶Geen foto's
'We maken al foto's genoeg,' zei W., 'maar soms is het toch jammer dat je geen fototoestel bij de hand hebt.' We zaten op dat moment gezinnetje te spelen in sportcentrum Kardinge, Lucies eerste keer in een groot zwembad. Toen Wouter het zei was Lucie fanatiek aan het spelen met waterstraaltjes uit een speelbeest.Kardinge is een golfslagbad, maar daar is dan ook alles mee gezegd. Het is een somber hal-hol met onverstaanbare radioreclames op de achtergrond; overgewichtige, chips en friet etende meisjes; slechte verlichting en spiegelgladde vloeren (vast zodat kinderen niet gaan rennen). Ergens in een hoek, gelukkigbij een raam, is een peuterbad. Daar was het hemels.* Voor Lucie en ons, tenminste. Ze raakte niet uitgekeken op de waterstralen, die je van vorm kunt veranderen met je hand, tegen kunt houden door je vinger in het gaatje te steken, over je buik kunt laten kietelen... Een blijde concentratie kwam over haar.
Later ontdekte ik een peuterbad in een zijzaal**: rustiger, warmer, mooier, dieper. Geen waterstralen, maar wel glijbaantjes, die ze ook razend snel doorhad. Lekker trappelen kon ze hier, beetje zwemmen, beetje drijven, beetje met bakjes spelen. Lucie was in haar element en hield het bijna langer vol dan wij. Wat een vrolijk meissie hadden we daar. Geen foto's dus, maar wel leuke herinneringen.
Het was een vermoeiend avontuur. Tijdens het aankleden viel ze bijna in slaap. Ze is in maanden niet zo vroeg naar bed gegaan. Ik ook niet.
* kijk bij 'lees verder' voor een associatie
**kijk bij 'lees verder' voor mijn verlate 1-aprilgrapje (lees verder)
| § ¶Sleeping beauty
Even stil weggeslopen om deze foto's te laten zien. Lucie is middenin haar spel in slaap gevallen, terwijl ik de naburige kamer, de badkamer schoonmaakte.Ze is langzaam aan het wennen aan 1 slaapje overdag, maar dat is nog moeilijk... (lees verder)